Photoviews

Ματιές στον Κόσμο

Sorry but I am greek!

Ax Ελλάδα! Σ αγαπώ!

Όταν ο Θεός μοίραζε τον κόσμο, είπε σε όλους τους λαούς που είχε φτιάξει να περάσουν μέσα στη βδομάδα να διαλέξουν μια χώρα να κατοικήσουν.

«Δέχομαι μέχρι το Σαββάτο» τους ξεκαθάρισε. «Την Κυριακή θα ξεκουράζομαι».

Δευτέρα πρωί έτρεξαν και στήθηκαν στην ουρά οι Γερμανοί. Την πρώτη μέρα της προθεσμίας. Κι έτσι τους έδωσε μια ωραία και μεγάλη χώρα στην καρδιά της Ευρώπης.

Μετά από λίγο ήρθαν οι Κινέζοι. Ομοιόμορφα ντυμένοι και σε παράταξη. Ήταν μπόλικοι και τους έδωσε την Κίνα.

Την Τρίτη οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Άγγλοι, οι Πορτογάλοι, οι Σουηδοί, οι Αμερικάνοι, οι Καναδοί. Πήραν όλοι από μια χώρα.

Τετάρτη όλοι οι Αφρικανοί με τα πολύχρωμα ρούχα τους. Τους έδωσε ολόκληρη την όμορφη Αφρική και τους είπε να τη μοιραστούν.

Την Πέμπτη πήγαν οι Aβορίγινες. Τους έδωσε την Αυστραλία.

Την Παρασκευή, αφού τέλειωσαν με τη γραφειοκρατία, πήγαν οι Ρώσοι. Αφού είδαν τι πήραν οι άλλοι, συμφωνήσαν και πήραν την παγωμένη αλλά πανέμορφη Ρωσία.

Το Σαββάτο ήρθαν όλες οι υπόλοιπες φυλές και έθνη και πήραν ό,τι περίσσεψε.

Το Σάββατο βράδυ, αργά, έφτασαν οι Τσιγγάνοι με όλα τους τα παιδιά. Ο Θεός τους είπε ότι άργησαν πολύ και δεν είχε μείνει τίποτα. Ήταν και πολλοί, που να τους βάλει; Παρ’ όλα αυτά, επειδή ήταν μέσα στην προθεσμία, τους επέτρεψε να πάνε σε όποια χώρα θέλουν και να μείνουν με τους κατοίκους της. Κι έτσι απλώθηκαν παντού.

Την Κυριακή ο Θεός κάθισε να αναπαυθεί ευχαριστημένος. Κατά το απογευματάκι βλέπει έξω από την πόρτα του ένα πλήθος να φωνάζει να του ανοίξουν! Ήταν οι Έλληνες, ως συνήθως εκπρόθεσμοι και μόλις μπήκαν άρχισαν τα παρακάλια:

– Ανοιξε Θεούλη μου, σε παρακαλούμε, θέλουμε κι εμείς μια πατρίδα.

– Τι θέλετε εδώ παιδιά? Δεν είπαμε ότι την Κυριακή ξεκουράζομαι?

– Το ξέρουμε Θεούλη μου, αλλά μπερδέψαμε τις ημερομηνίες… Μη μας αφήσεις σε παρακαλούμε χωρίς δική μας πατρίδα σαν τους τσιγγάνους… Είμαστε νοικοκυραίοι εμείς…

– Καλά βρε παιδιά, γιατί δεν ήρθατε νωρίτερα? Τώρα δεν υπάρχει τίποτα. Ούτε σπιθαμή. Τα έχω μοιράσει όλα.

– Θεούλη μου, εμείς φταίμε, είδαμε ότι είχε πολύ χώρο κι είπαμε ότι θα περισσέψει και για μας. Και περιμέναμε να σπάσει λίγο ο κόσμος για να μην περιμένουμε στις ουρές… Έχουμε τόσα σπουδαία μυαλά, έχουμε πολλά να κάνουμε και να δώσουμε στον κόσμο… μη μας αφήσεις χωρίς Πατρίδα. Μπορεί να αργήσαμε, αλλά αν μας δώσεις κι εμάς, θα την υπερασπιζόμαστε με τη ζωή μας.

– Τι να σας πω ρε παιδιά? (είπε ο Θεός ξύνοντας το κεφάλι του). Κι εσείς παιδιά μου είστε και μάλιστα τα πιο έξυπνα, αλλά πραγματικά δεν υπάρχει άλλος χώρος!

– Σε παρακαλούμε;

– Καλά. Τότε θα σας δώσω ένα μικρό κομματάκι που είχα κρατήσει για τον εαυτό μου!!!

Μια βόλτα,σε μια παραμυθένια πόλη

Άλλη μια βόλτα! Σε μια παραμυθένια πόλη, μαγική θα έλεγα. Υπάρχουν αναφορές για την πόλη από το 900μ.Χ. Είναι η γενέτειρα του μεγάλου Ολλανδού ζωγράφου Ρέμπραντ. Θα μπορούσα να φωτογραφίσω κάθε ένα κτίριο και κάθε κανάλι που διέσχισα όταν βρέθηκα εκεί. Είπα πως δεν θα το κάνω , ωστόσο έβγαζα φωτογραφίες σε κάθε βήμα! Απολαύστε… και ζηλέψτε!

Thanks Gving Day

turkey2

Η Ημέρα των Ευχαριστιών, οι γαλοπούλες και οι Τούρκοι
Η γαλοπούλα στα αγγλικά γράφεται όπως η Τουρκία, προκαλώντας ενίοτε παρεξηγήσεις

Σας γράφω  προσπαθώντας να «χωνέψω» τη γεμιστή γαλοπούλα και το pumkin pie!

Η ημέρα των Ευχαριστιών σήμερα

pilgrambngindiang1

– Μα γιατί πήγες βρε κορίτσι μου στο καθιερωμένο «gathering» ?

– Γιατί κάθε τέτοια μέρα μαζευόμαστε όλοι, μικροί και μεγάλοι, σαν μια οικογένεια ακόμα και με την πιο πλατιά της έννοια , γύρω από το γιορτινό τραπέζι! ( Κάτι σαν τα Χριστούγεννα εδώ.. δηλαδή)

Ευκαιρία να βρεθώ με πρόσωπα κοντινά κι αγαπημένα, που άλλα ίσως είχα συναντήσει πρόσφατα ή συναντάω ταχτικά και άλλα είχα χρόνια να δω!

Τους το χρωστάω για ότι μου έδωσαν τα χρόνια που μοιράστηκα τη στέγη τους, στιγμές δύσκολες μα και όμορφες που σημάδεψαν και μόρφωσαν μια ανήσυχη εφηβεία .

………………………..$$$$$$$…………………….. $$$$$$ ……………….

Στην Αμερική η Μέρα των Ευχαριστιών, γιορτάζεται κάθε τελευταία Πέμπτη του Νοεμβρίου και τον Καναδά κάθε δεύτερη Δευτέρα του Οκτωβρίου, και σημαίνει το τέλος της εποχής της συγκομιδής!

Οι πρώτες ημέρες Ευχαριστιών γιορτάστηκαν στην Virginia το 1619 και στο Massachusetts 😉   το 1621.

Τι γιορτάζουν κάθε χρόνο αυτή τη μέρα και την αναφέρουν συνέχεια στις σειρές, στις ταινίες αλλά και στις ειδήσεις ;

Η πιο γνωστή ιστορία της ημέρας των Ευχαριστιών, που την μαθαίνουν και στα απανταχού Αμερικάνικα σχολεία είναι αυτών των Pilgrims     ( των Προσκυνητών) .

Οι άποικοι του Plymouth στην Μασαχουσέτη είχαν την πρώτη τους συγκομιδή το 1621. Οι Pilgrims ήταν ιδιαίτερα ευγνώμωνες στον ιθαγενή Squanto που τους βοήθησε να μάθουν πώς να πιάνουν χέλια και να σπέρνουν καλαμπόκι ενώ υπήρξε και ο διερμηνέας τους – αφού πριν τους βοηθήσει, ο ίδιος ήταν σκλάβος των Βρετανών. Χωρίς την βοήθεια του -σύμφωνα με μαρτυρίες- πιθανόν να μην επιβίωναν οι συγκεκριμένοι άποικοι . (Οι ιθαγενείς δεν πρέπει να τον τιμούν ιδιαίτερα τον συγκεκριμένο Ινδιάνο).

pilgrims-village

Οι άποικοι λοιπόν του Plymouth αμέσως μετά την συγκομιδή του 1621 έκαναν τριήμερο εορτασμό – πολύ φαΐ – στον οποίο εορτασμό είχαν προσκαλέσει και τους ιθαγενείς, Grand Sachem Massasoit και την φυλή των Wampanoag. Οι άποικοι διασκέδασαν με τους ιθαγενείς για 3 μέρες και κάποια στιγμή κάποιοι ιθαγενείς μπήκαν στο δάσος και έφεραν στον Κυβερνήτη των αποίκων 5 ελάφια σαν δώρο.

Στην αρχή ως ( το 1621) όλα πήγαιναν σχετικά καλά … ( με κάποια παρατράγουδα και μικροσυμπλοκές)

tents

Το 1637 περίπου ξεκίνησαν να παίρνουν μέρος στους πολέμους μεταξύ φυλών οι άποικοι και να υποστηρίζουν πότε τη μια Ινδιάνικη φυλή πότε την άλλη για να εξασφαλίσουν την ασφάλειά τους! Από τότε ξεκίνησαν οι σφαγές των ιθαγενών, από τους Ευρωπαίους, στην προσπάθεια τους να εξαπλωθούν σε όλη την βόρεια αμερικανική Ήπειρο . Οι βιαιοπραγίες σταμάτησαν μόλις το 1890 με περιορισμό των Ινδιάνων που εναπόμειναν σε αυτόνομους καταυλισμούς!

us-cavalry-vs-indians

(The US calvary vs Indian natives)

Λέτε να θυμούνται οι ιθαγενείς την μεγάλη γιορτή που τους ετοίμασαν οι άποικοι «Προσκυνητές»;

HAPPY THANKSGIVING !

arrowfeatherline

small_lin-232

small_lin-237

small_lin-235

Σήμερα οι … γέφυρες είναι χρωματισμένες ανάλογα με το συγκεκριμένο ινδιάνικο pueblo (καταυλισμό).

taos-pueblo

arrowfeatherline


thunder

Τ ο Π έ ρ α σ μ α ε ν ός Ι ν δ ιά ν ο υ

Συγκινητική μαρτυρία…

Ένας «χαμένος πολιτισμός » και μια κουλτούρα!

arrowfeatherline

Μικρό δείγμα Ινδιάνικης Ποίησης …

Στον ουρανό ένα φεγγάρι,
στο πρόσωπό σου ένα στόμα.
Στον ουρανό πολλά άστρα,
στο πρόσωπό σου μόνο δυο μάτια.

arrowfeatherline

Ινδιάνικη σοφία

Δεν υπάρχει θάνατος, μόνο αλλαγή κόσμων

Seattle (Seatlh) – Suquamish

Κανείς δεν μπορεί να πουλήσει τη γη πάνω στην οποία περπατούν άνθρωποι

Crazy Horse – Oglala Sioux

Οι πρόγονοί σας πέρασαν το μεγάλο νερό και προσάραξαν σε αυτό το νησί. Ήταν λίγοι σε νούμερο. Τους λυπηθήκαμε,και κάθισαν ανάμεσα μας. Τους δώσαμε καλαμπόκι και κρέας. Μας έδωσαν δηλητήριο σαν ανταπόδοση!

arrowfeatherline

Λίγη Ιστορία*

(*απόσπασμα από το βιβλίο, «που είναι ο αετός» των εκδόσεων ΚΟΑΝ.)

«Χαιρετισμός στη Γη»

1855.Ο αρχηγός των Ινδιάνων Ντουγάμι Σηάτλ, στέλνει την απάντησή του στον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, που ζητά να αγοράσει τη Γη της φυλής του. Ο ουρανός που πάντα έχει ένα δάκρυ συμπόνιας για τον λαό μου που μας φαίνεται αμετάβλητος και αιώνιος,μπορεί τώρα να αλλάξει. Σήμερα είναι καθαρός αύριο όμως ίσως σκεπαστεί με σύννεφα.

Τα λόγια μου είναι σαν τα αστέρια, ποτέ δεν αλλάζουν.

Σε αυτά λοιπόν που θα πει ο Σηάτλ μπορεί ο μεγάλος Λευκός Αρχηγός της Ουάσιγκτον να βασιστεί με σιγουριά, όπως βασίζεται στις εναλλαγές των εποχών.

Ο μεγάλος αρχηγός της Ουάσιγκτον, μας στέλνει μήνυμα πως θέλει να αγοράσει τη Γη μας. Καλοσύνη του, παρ’ όλο που ξέρουμε ότι δεν έχει ανάγκη τη φιλία μας. Την πρότασή τους πάντως θα τη σκεφτούμε καλά γιατί ξέρουμε πως αν δε δεχτούμε ο λευκός θα θελήσει με τα όπλα να αρπάξει τη Γη μας. Ρωτάω όμως:Πως μπορεί κανείς να πουλά ή να αγοράζει τον ουρανό ή τη ζεστασιά της Γης? Η ιδέα μας φαίνεται περίεργη. Επειδή ακριβώς δεν μας ανήκουν η δροσιά του αέρα και η διαύγεια του ουρανού!!!

Πώς λοιπόν είναι δυνατόν να τα αγοράσετε?

Πάντως, μην ανησυχείτε, θα πάρουμε την απόφασή μας.

Καθετί πάνω σ’αυτή τη Γη είναι ιερό για το λαό μου. Κάθε λαμπερή πευκοβελόνα, κάθε αμμουδερή ακρογιαλιά, κάθε κομματάκι ομίχλης στα σκοτεινά δάση, κάθε ξέφωτο, κάθε βούισμα εντόμου, είναι ιερό στη μνήμη του λαού μου.

arrowfeatherline

Θα μου πείτε ίσως, έτσι είναι η ζωή Λιακάδα μου, το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό … η ζωή πάει μπροστά … τους.. εκπολίτισαν.. οι Pilgrims.. οι ..οι .. διάφοροι !

Σε κάποια σημεία 8α συμφωνήσω… σε κάποια θα διαφωνήσω.. 😀

Προς το παρόν θα σας καληνυχτίσω…

Καλή ημέρα να μου ξημερώσει αύριο …!

Καταστροφή του περιβάλλοντος και ανθρώπινος «πολιτισμός».

Καταστροφή του περιβάλλοντος και ανθρώπινος «πολιτισμός».
Αυτό το φιλμάκι του Chris Jordan είναι αποστομωτικό.

Δημοσιογράφος του BBC θρηνεί το μωρό του

Εικόνες σοκ στη Γάζα:   Ανάμεσα στα θύματα της παλαιστινιακής πλευράς από την ισραηλινή επίθεση, συγκαταλέγεται και ο γιος του δημοσιογράφου του αραβικού BBC Jihad Masharawi.

Ο δημοσιογράφος πήρε στην αγκαλιά του το άψυχο κορμί του παιδιού του και βγήκε κλαίγοντας στους δρόμους της Γάζας.

Ο μόλις έντεκα μηνών Omar βρήκε το θάνατο μέσα στο σπίτι της οικογένειας κατά τη διάρκεια των επιθέσεων, που έγιναν την Τετάρτη.

Ο δημοσιογράφος του BBC περπατώντας στους δρόμους της Γάζας φώναζε «τι έκανε ο γιος μου για να πεθάνει κατ’ αυτόν τον τρόπο;».

Εντυπωσιακή εφαρμογή της google για την εξερεύνηση του γαλαξία μας (Εξαιρετικό)

100,000 stars! Εντυπωσιακή εφαρμογή της google για την εξερεύνηση του γαλαξία μας
To 100,000 Stars είναι μια νέα εκπληκτική web εφαρμογή της Google ειδικά σχεδιασμένη για τον Chrome, με την οποία μπορείτε να δείτε την τοποθεσία και τα ονόματα πάνω από εκατό χιλιάδων αστεριών του ηλιακού μας συστήματος. Η περιήγηση είναι αρκετά εύκολη χρησιμοποιώντας απλώς το ποντίκι για να κάνετε zoom ενώ υπάρχει και η κατάλληλη μουσική υπόκρουση.

Η Google εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες WebGL, CSS3D και Web Audio του Chrome για να σας προσφέρει αυτή την εμπειρία πλοήγησης και παρόλο που δεν θα αντιμετωπίσετε κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα με άλλους browser καλό θα ήταν να μην πειραματιστείτε.

Επισκεφτείτε την εφαρμογή ΕΔΩ

Caño Cristales

Caño Cristales.

Βρίσκεται κοντά στην πόλη La Macarena, στην Κολομβία της Νότιας Αμερικής.

Το ποτάμι που ξέφυγε από τον παράδεισο, όπως το χαρακτηρίζουν πολλοί. Τα βρύα και τα φύκια που βρίσκονται στα βράχια του αλλάζουν χρώματα ανάλογα με την εποχή κι έτσι δημιουργείται η αίσθηση πως το ποτάμι είναι πολύχρωμο!

Το ποτάμι μπορεί κανείς να το επισκεφθεί αν ποτέ βρεθεί στη Κολομβία, αλλά έχοντας την επιτήρηση των υπευθύνων της περιοχής.

Τι άφησε στο πέρασμα του ο HURRICANE SANDY

Κι ενω στη Ευρώπη είχε    ♪♫ Κοκκινολαίμηδες και βαρυχειμωνιά ♪♫     στην Αμερική προσπαθούν να γιατρέψουν τις πληγές που άφησε πίσω του ο τυφώνας  Sandy …


Λεωφόρος Μαλεκόν Αβάνα, Κούβα 25/10
φωτο:Ramon Espinosa/AP Photo


Σαντιάγο, Κούβα φωτο: Desmond Boylan/REUTERS


Kingston, Τζαμάικα, φωτο: Collin Reid/AP


Άγιος Δομίνικος, 27/10, φωτο από εδώ


Άγιος Δομίνικος, 26/10 φωτό: Roberto Guzman/Xinhua


Nags Head, N.C., Saturday, 27/10 φωτο: Gerry Broome / AP


Ατλάντικ Σίτι, N.J. 28/10 φωτο:Mario Tama, Getty Images


Άγιος Δομίνικος, 26/10 φωτό: Roberto Guzman/Xinhua


Ατλάντικ Σίτι, NJ φωτο: AP / SL


Μπαράκ Ομπάμα βαδίζοντας προς τον Λευκό Οίκο, 29/10
φωτο:Jacquelyn Martin/AP Photo


Brooklyn Bridge Νέα Υόρκη, 29/10
φωτο:Spencer Platt, Getty Images

Το εργοτάξιο στο Ground Zero, Νέα Υόρκη 29/10
φωτο:John Minchillo, AP

Manhattan Bridge, Μπρούκλιν, Νέα Υόρκη
29/10 φωτο: Bebeto Matthews, AP

Κατάρρευση όψης κτιρίου 14ης οδού και 8ης Λεωφόρου,
29/10 στην Νέα Υόρκη φωτο: AP

Η βύθιση του HMS Bounty στις ακτές τις βόρειας Καρολίνας
φωτο:Tim Kukl/EPA

Peggoty Beach, Scituate, Μασαχουσέτη 29/10 φωτο:Elise Amendola, AP

Pennsylvania Avenue,Ουάσινγκτον 29/10
φωτο:J. Scott Applewhite /AP

Queens, Νέα Υόρκη 30/10 φωτο: Xinhua /Landov / Barcroft Media

Brooklyn, Νέα Υόρκη 30/10
φωτο: KIRSTEN LUCE, THE NEW YORK TIMES

Μπαλκ Άουτ, Νέα Υόρκη 30/10 φωτό: Reuters

You may like to read

Vermont – New England

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Οι βορειοανατολικές Πολιτείες των ΗΠΑ -και ειδικά το καταπράσινο, αραιοκατοικημένο Βερμόντ- δίνουν άλλη αίσθηση στον ταξιδιώτη. Αρκεί η επαφή με ένα μέρος που φέρει ακόμη έντονες τις αποικιακές μνήμες, αλλά και με μια Φύση που πραγματικά εντυπωσιάζει. Το πνεύμα της Αμερικής ήταν πάντα το ταξίδι και η χώρα σε προκαλεί να την ανακαλύψεις, αφήνοντας πίσω για να μπορέσεις να την δεις την όποια προκατάληψη ή παγιωμένη πεποίθηση έχεις!

Eξω απ’ τις τεράστιες και λαμπερές πόλεις, περισσότερο ή λιγότερο βυθισμένες στον πλούτο και την ευημερία, αλλά και στα σύγχρονα προβλήματα του καιρού μας, υπάρχουν περιοχές όχι τόσο πολύ γνωστές, που διεκδικούν την προσοχή μας και τα εύσημα για τον πολιτισμό τους. Μια τέτοια περιοχή είναι το Βερμόντ, στο βόρειο και ανατολικό τμήμα της Αμερικής, κατά μήκος μιας στενόμακρης λωρίδας που αρχίζει από τα σύνορα του Καναδά, στα βόρεια και καταλήγει νοτιότερα, στα σύνορα της πολιτείας της Μασαχουσέτης, έχοντας τα Green Mountains στο κέντρο να διαπερνούν τη χώρα και τα Απαλάχια Ορη νοτιότερα.

Ολη κι όλη η Πολιτεία έχει μήκος 250 χιλιόμετρα, με σύνορα βόρεια τον Καναδά, ανατολικά το Νέο Χαμσάιρ και νότια τη Μασαχουσέτη, ενώ η Νέα Υόρκη απέχει οδικώς μόνο τρεις ώρες. Μια κουκκίδα στο χάρτη της Αμερικής. Ισα ίσα που φαίνεται, ενσωματωμένη στον ευρύτερο γεωγραφικό χώρο της Νέας Αγγλίας, άγνωστη στους πολλούς για την ιστορική της φυσιογνωμία και το τι αντιπροσωπεύει.

Λίγα μέρη στην Αμερική είναι τόσο πλούσια σε «ιστορικές διαδρομές» όσο η Νέα Αγγλία. Περιλαμβάνει τις πολιτείες Νέο Χαμσάιρ, Μέιν, Μασαχουσέτη, Κονέκτικατ, Ροντ Αϊλαντ και Βερμόντ. Εδώ βρίσκεται η κοιτίδα της νεότερης ιστορίας της Αμερικής, η καρδιά της. Εδώ παίχθηκε με πολλούς τρόπους το δράμα της δημιουργίας ενός έθνους μέσα από τους αγώνες δύο αιώνων για την ανεξαρτησία της χώρας από τους Εγγλέζους, αφού πρώτα μετατράπηκε σε πεδίο μάχης, των δύο αντίπαλων μεγάλων δυνάμεων της εποχής, Γαλλίας και Αγγλίας, με τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα της καθεμιάς χωριστά, για την επικράτηση στην τότε ακόμη έρημη και παρθένα γη των Ινδιάνων, να έχουν βαρύνουσα σημασία στην κατανομή των πληθυσμών και την μετέπειτα ανθρωπογεωγραφία της περιοχής.

Το τμήμα λοιπόν αυτό της Αμερικής πήρε την ονομασία του από τους Βρετανούς αποίκους που άρχισαν να καταφθάνουν εδώ κατά χιλιάδες, κυρίως από τις πρώτες δεκαετίες του 17ου αιώνα από την Αγγλία, τη Σκωτία και την Ιρλανδία, και να εγκαθίστανται μαζικά πια από τον 18ο αιώνα και μετά στα βόρεια της Μασαχουσέτης και δυτικά του ποταμού Κονέκτικατ. Οι νέοι άποικοι ανέλαβαν να μετατρέψουν τη γη, αλλάζοντας σύντομα τη χρήση της από δασική σε αγροτική. Η μετανάστευση κατέληξε σε πλημμυρίδα προσφύγων και εθνολογική καταστροφή των γηγενών Ινδιάνων, που είτε συνεργάστηκαν με τους Αγγλους είτε εκδιώχθηκαν από αυτά τα εδάφη.

Μετά την πρώιμη περίοδο του πλουτισμού σε χρυσάφι και ασήμι, οι επόμενες γενιές των αποίκων ενδιαφέρονταν κυρίως για τη γη του Νέου Κόσμου, που μοιράστηκε αργότερα σε μεγάλες ιδιοκτησίες, όπως αυτό είναι και σήμερα παντού ορατό. Η βρετανική πολιτική ενθάρρυνε τον εποικισμό των αποικιών της σε μεγάλη κλίμακα.

Πολύ σημαντικό στη γεωγραφική και πολιτισμική διαφοροποίηση των περιοχών που συνθέτουν τη Νέα Αγγλία είναι το γεγονός ότι ενώ στο ανατολικό τμήμα τα παράλια ευνοήθηκαν οικονομικά από την ύπαρξη σπουδαίων λιμανιών στον Ατλαντικό, που διευκόλυναν το εμπόριο με τα μητροπολιτικά κέντρα και τον υπόλοιπο κόσμο, πιο μέσα η ενδοχώρα την οποία διαπερνούσαν τεράστιοι ορεινοί όγκοι ήταν μάλλον απομονωμένη και η οικονομία βασιζόταν στη γεωργία και την κτηνοτροφία. Ετσι, ολόκληρες περιοχές σαν το Βερμόντ έμειναν σχεδόν ανέπαφες από το άλμα στη σύγχρονη βιομηχανική εποχή, διατηρώντας ιστορία και παραδόσεις. Από τα ύψη των Λευκών βουνών στο Νέο Χαμσάιρ, το ψηλότερο σημείο του ανατολικού τμήματος των ΗΠΑ, ώς τα ανεμοδαρμένα παράλια του Ακρωτηρίου Κοντ, η Νέα Αγγλία προσφέρει μια ατέλειωτη ποικιλία τοπίων, με απίθανες παρθένες περιοχές και δασικούς δρυμούς με λίμνες και ποτάμια.

Το Βερμόντ

Είναι διάσημο για τα καταπράσινα τοπία του με τις φάρμες -όχι λιγότερες από 1.800 σε αριθμό-, το χαλί από τα κοκκινοκίτρινα φύλλα του φθινοπώρου, τις ατέλειωτες χειμερινές εγκαταστάσεις, τα πανέμορφα χωριά και παλιές κομητείες, με τον χαρακτηριστικό τύπο των λευκών ξύλινων σπιτιών, αποικιακού τύπου, και τη μοναδική ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής, τις βουκολικές σκηνές της υπαίθρου και τις μεγαλύτερες πόλεις που ποτέ δεν γιγαντώθηκαν. Ολα παραπέμπουν στο παρελθόν. Τότε που πρώτοι οι Γάλλοι ήρθαν εδώ στη λίμνη Champlain, στο βόρειο τμήμα του Βερμόντ, το 1609, όταν ο Γάλλος εξερευνητής Samuel de Champlain, επικεφαλής μιας ομάδας 60 πολεμιστών, ξεκίνησε από το Κεμπέκ του Καναδά -το οποίο οι Γάλλοι είχαν καταλάβει νωρίτερα και όπου παρέμειναν μετά- δίνοντας το όνομά του στη λίμνη, και θέση στρατηγικής σημασίας, όπως απεδείχθη αργότερα.

Στον Samuel de Champlain επίσης οφείλεται και η ονομασία της περιοχής, από τις λέξεις vert και mont στα Γαλλικά, δηλαδή «Πράσινο Ορος». Αυτή εξάλλου είναι και η κεντρική οροσειρά που διασχίζει την Πολιτεία από τον Βορρά προς τον Νότο.

Στην αρχή οι Γάλλοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους ιθαγενείς Ινδιάνους της φυλής των Ιροκέζων, οι οποίοι βέβαια δεν τους καλοδέχτηκαν. Αντιθέτως, οι τελευταίοι τούς πολέμησαν, όπως έκαναν και αργότερα στο πλευρό των Εγγλέζων αποίκων.

Η γαλλική αποικιοκρατία διήρκεσε 100 χρόνια. Εκεί οι Γάλλοι εγκατέστησαν φρούρια και ορισμένες κοινότητες φεουδαρχικού τύπου, τις Seigneuries, όπως ονομάζονταν. Η πρώτη αυτή προσπάθεια των Γάλλων στην περιοχή ακολουθήθηκε από τη βρετανική αποικιοκρατία.

Οι «κακές συνήθειες» των πρώτων αποίκων

Το πρώτο στο οποίο επιδόθηκαν οι άποικοι «μετά μανίας» ήταν δυστυχώς η καταστροφή πολλών δασών, με την κοπή υπεραιωνόβιων δένδρων και την αποψίλωση ολόκληρων περιοχών, με σκοπό τη μετατροπή τους σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις και βοσκότοπους. Είναι χαρακτηριστικό από ταξιδιωτικές διηγήσεις ότι στα τέλη του 18ου αιώνα οι άποικοι, μην μπορώντας να μεταφέρουν τους τεράστιους κορμούς, ελλείψει μέσων, που ήταν συσσωρευμένοι στο έδαφος, εγκατέλειπαν εκεί την πολύτιμη ξυλεία. Ο,τι μεταφερόταν, πήγαινε στα πριονιστήρια που αφθονούσαν στην περιοχή. Τα υπόλοιπα, με ειδική επεξεργασία, γίνονταν ποτάσα, πολύτιμο υλικό για τον καθαρισμό του μαλλιού -εθνικό προϊόν- πριν γίνει νήμα.

Η Φύση βοήθησε όμως, και τα δάση ξαναγεννήθηκαν, καλύπτοντας τις κατεστραμμένες δασικές περιοχές. Αλλού βέβαια, δεν συνέβη το ίδιο, όπου αγροτικές καλλιέργειες και κτηνοτροφία παρέμειναν αναλαμβάνοντας τα υπόλοιπα.

Κάποια βασικά ιστορικά στοιχεία

Η μάχη του 1759, στην πεδιάδα του Αβραάμ έξω από το Κεμπέκ, μεταξύ Γάλλων και Βρετανών, οδήγησε στην ήττα των Γάλλων. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1763, η Συνθήκη των Παρισίων έδωσε την οριστική λύση: οι Βρετανοί αποσπούσαν το πολύτιμο αυτό τμήμα του «Νέου Βασιλείου» -όπως αποκαλούσαν υπαινικτικά το βασίλειο των Γάλλων- μέχρις ότου διωχθούν και αυτοί οριστικά το 1775 από τους Αμερικανούς, με τα γεγονότα της Αμερικανικής Επανάστασης και με τη συνδρομή των Green Mountain Boys («Αγόρια των Πράσινων Ορέων»), των μαχητικών αποίκων από την περιοχή του Βερμόντ.

Οι μάχες που ακολούθησαν το καλοκαίρι του 1777 στην πρώτη φάση του πολέμου της ανεξαρτησίας στην περιοχή του Bennington, στο νοτιότερο τμήμα του Βερμόντ και σε θέσεις-κλειδιά, γύρω από τη λίμνη Champlain στα βόρεια, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για το μέλλον της περιοχής και έγιναν αφορμή για να επαναδραστηριοποιηθούν οι Γάλλοι, που αυτή τη φορά έρχονταν εδώ για να συνδράμουν στον αγώνα των Αμερικανών συμμάχων τους και όχι ως κατακτητές! Με τη συνθήκη του 1783, η Αγγλία αναγνώρισε την ανεξαρτησία στις 13 πρώτες αποικίες της Αμερικής, ανάμεσα σε αυτές και εκείνες της Νέας Αγγλίας, και οι δυνάμεις της εγκατέλειψε τη χώρα.

Το 1777, το Vermont απέκτησε Σύνταγμα και το 1791 έγινε η 13η Πολιτεία της Αμερικανικής Ομοσπονδίας. Είναι μάλιστα πολύ σημαντικό να πούμε ότι υπήρξε το πρώτο σύνταγμα της Βορείου Αμερικής που περιελάμβανε την κατάργηση της δουλείας, πρόβλημα το οποίο έτσι κι αλλιώς ουδέποτε έζησε αυτή η περιοχή.

Τον Ιανουάριο του 1791 αναγνωρίστηκε και η επίσημη ονομασία της πολιτείας από τους υπόλοιπους γείτονές της και ειδικά από τις τρεις μεγάλες και πλούσιες πολιτείες: της Νέας Υόρκης, του Νέου Χαμσάιρ και της Μασαχουσέτης που έριζαν μεταξύ τους, διεκδικώντας η καθεμιά για δικούς της λόγους το «φιλέτο» αυτό της γης.

Μετά τον πόλεμο, μαζί με τους 80.000 Αγγλους που απέμειναν εκεί, προστέθηκαν και αρκετές ακόμα χιλιάδες αποίκων από την Ιρλανδία -ειδικά μετά τον λοιμό του 1846 – τη Γερμανία, κ.α.

Μετά το 1850 ξεκίνησε με αργούς ρυθμούς κάποια δημογραφική ανάπτυξη της περιοχής που σκόνταφτε κυρίως στους νέους, οι οποίοι εγκατέλειπαν τον τόπο ελλείψει ευκαιριών και βέβαια από το αίσθημα της απομόνωσης. Τότε λοιπόν, το Βερμόντ αριθμούσε 314.000 κατοίκους. Εναν αιώνα μετά, το 1950, είχαν προστεθεί μόλις 60.000 ακόμη. Σήμερα, έχει μόνο 600.000 κατοίκους σε μια έκταση όχι μεγαλύτερη από 10.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή το 1/10 της έκτασης της Ελλάδας.

Γενικά χαρακτηριστικά

Λίγοι άνθρωποι που ζουν ήρεμα και πολιτισμένα με λίγα πράγματα, σε μια γωνιά της Αμερικής που ευνοήθηκε απ’ τη Φύση και για την οποία πλέον οι κάτοικοι αισθάνονται περήφανοι -έως και προβληματισμένοι για τον τρόπο που θα τη διατηρήσουν ανέπαφη. Λένε πως η οροσειρά των Πράσινων Ορέων θα ήταν εύκολα αναγνωρίσιμη σήμερα στα μάτια του Samuel De Champlain, που πρώτος την περιέγραψε. Τόσο λίγο άλλαξε η περιοχή εδώ και 400 χρόνια!

Οι εποχές διαδέχονται η μία την άλλη και την χρωματίζουν: ο χειμώνας είναι μακρύς και δύσκολος· η άνοιξη απρόβλεπτη αλλά γοητευτική· το καλοκαίρι είναι για τις λίμνες· το φθινόπωρο είναι για τους ιμπρεσιονιστές, τους λάτρεις του χρώματος και τις χιλιάδες των ανθρώπων που ταξιδεύουν για να δουν το μοναδικό θέαμα των φυλλοβόλων δέντρων να σχηματίζουν ένα ροδοκόκκινο χαλί στα πόδια τους. Το Βερμόντ είναι για όλες τις εποχές, καθώς πάντα από το παράθυρο αντικρίζεις γοητευτικές εικόνες της υπαίθρου: με νερόμυλους στα αγροκτήματα να δουλεύουν όλη μέρα, σαν να μην πέρασε μια μέρα· με παλιά ιστορικά κτίρια να έχουν μετατραπεί σε πανέμορφα inn, παραδοσιακά «πανδοχεία», και πολλά παλιά ξύλινα σπίτια αποικιακού τύπου ντυμένα στα λευκά, να έχουν δώσει τη θέση τους σε 200 περίπου περιφερειακά μουσεία.

Τι θα συναντήσετε

Σε αντίθεση με τις μεγάλες Πολιτείες της Νέας Αγγλίας, το ενδιαφέρον των οποίων συγκεντρώνεται στις ακτές του Ατλαντικού, όπου βρίσκονται και οι μεγάλες πόλεις, τα αξιοθέατα στο Βερμόντ είναι παντού: σε όλη την ενδοχώρα και κυρίως στα μαγευτικά τοπία. Στα βουνά, κοσμοπολίτικα χιονοδρομικά κέντρα, γύρω στα 15 συνολικά. Στις πεδιάδες, μικρές ατμοσφαιρικές πόλεις, σαν παραμύθι.

Κοντά στον Καναδά, στα βορειοδυτικά, η λίμνη Champlain, με το μικρό «αρχιπέλαγος» των νησιών της -70 τον αριθμό-, τη διάσημη και κοσμική Isle la Motte και την πρωτεύουσα του Βερμόντ, το Burlington, με εύκολη πρόσβαση απ’ την πολιτεία της Νέας Υόρκης!

Στα βόρεια, λίμνες -όπως η Willoughby- νορβηγικού τύπου, ατέλειωτα παρθένα δάση, ο ποταμός Κονέκτικατ, πλωτός σε πολλά χιλιόμετρα, πανέμορφες και απομονωμένες πόλεις και χωριά, με την αύρα μιας άλλης εποχής. Βορειοανατολικά, στο μεγαλύτερο τμήμα, η περιοχή είναι τουριστικά και οικιστικά αναξιοποίητη. Ιδεώδης για μοναχικούς εξερευνητές, σ’ έναν παράδεισο από δάση, ποτάμια, λίμνες, μικρές πόλεις -αν είναι ο κατάλληλος όρος- σαν το St John Burry και το New Port. Το κεντρικό τμήμα, με την εντυπωσιακή οροσειρά των Green Mountains να στέκει στη μέση σαν ραχοκοκαλιά, με τους εθνικούς δρυμούς, εκατέρωθεν, βόρεια και νότια, που διατρέχουν τα 2/3 της πολιτείας. Και 800 μοναδικά χιλιόμετρα εθνικών μονοπατιών, στα Αππαλάχια και αλλού από τα μεγαλύτερα στον κόσμο.

Το νοτιοανατολικό τμήμα, που ήταν απ’ τα πρώτα που αποικήθηκαν από τους Αγγλους, έχει στα όριά του τον ποταμό Κονέκτικατ. Ανάμεσα στα χρόνια 1675 – 1704, οι παραποτάμιες περιοχές ήταν ιδιαίτερα ευάλωτες στις εχθροπραξίες μεταξύ Αγγλογάλλων, με αποτέλεσμα πόλεις ολόκληρες να εκκενωθούν. Μερικές από αυτές, όπως το Deerfield, το Brattleboro και το Chester, σήμερα αποτελούν αξιοθέατο από μόνες τους -και είναι από τις πιο όμορφες του Βερμόντ.

Το νοτιοδυτικό τμήμα, πολύ κοντά στην πολιτεία της Νέας Υόρκης, ήταν από τα πρώτα που αναπτύχθηκαν τουριστικά, με πολλά χιονοδρομικά κέντρα, ανοίγοντας δρόμους σε άγνωστες μέχρι τότε περιοχές και αποτελεί πολύ σημαντικό θέρετρο εδώ και 150 χρόνια με κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα.

Στις μικρές πόλεις, δυτικά και ανατολικά, μπορεί να δει κανείς μια πανδαισία διαφορετικών αρχιτεκτονικών μορφών, κτιρίων απ’ την εποχή των Εγγλέζων, γεωργιανού και βικτωριανού τύπου, ώς τον επίσημο τύπο της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα.

Πολλά θα μπορούσαμε να πούμε, αλλά ο χώρος είναι περιορισμένος. Ετσι θα πάμε στα πιο χαρακτηριστικά, από Βορρά προς Νότο, με παραμονή σε δύο απ’ τις πιο σημαντικές πόλεις: το Burlington στο Βορρά, πάνω στη λίμνη του Champlain, και το Bennington στο Νότο.

Η λίμνη του Champlain

Η τεράστια λίμνη, το υγρό σπίτι του «Champ», όπως το ονομάζουν χαρακτηριστικά οι ντόπιοι το τέρας που έζησε εδώ, κατά τις διηγήσεις του Champlain -ως άλλος συγγενής του Σκωτσέζου ομοειδούς του Λοχ Νες- έχει 500 μίλια ακτογραμμής συνολικά. Οι ανατολικές ακτές της βρίσκονται στο Βερμόντ, ενώ στενεύει στα δυτικά προς την πολιτεία της Νέας Υόρκης. Μικρά, επίπεδα και πανέμορφα νησάκια την περιβάλλουν, όπου ζουν μερικές εκατοντάδες αγροτών, εκ των οποίων και πολλοί γαλλικής καταγωγής ακόμη. Εξαιρετική επιλογή για τους καλοκαιρινούς μήνες, όπου πολλά σκάφη μπαίνουν στους απίστευτους όρμους, που μοιάζουν με τους δικούς μας στην Επτάνησο -εάν ψάχνει κανείς σώνει και καλά για κάποιες ομοιότητες!

Το μεγαλύτερο νησί, από αυτά που αποτελούν το «αρχιπέλαγος» του Vermont, είναι το Grand Isle. Ενώ το πασίγνωστο Isle La Motte θεωρείται ένα από τα κοσμικότερα θέρετρα του βόρειου τμήματος της Αμερικής, και ήταν η πρώτη εγκατάσταση λευκών αποίκων στο Βερμόντ. Στα νησάκια δεν χρειάζονται οδηγοί. Τίποτα δεν άλλαξε τόσο πολύ.

Σε μικρή απόσταση από εκεί, πάνω στη λίμνη, στην ακτή, το Swanton ήταν ένα από τα πιο ανεπτυγμένα κέντρα νομαδικής ζωής των Ινδιάνων και μια περιοχή όπου συγκεντρώθηκαν οι περισσότεροι από τους απογόνους των πρώτων ιθαγενών κατοίκων του Βερμόντ, από όσους δεν κατέληξαν στο Καναδά. Τοπικά μουσεία και κάποιες εγκαταστάσεις μαρτυρούν το πέρασμά τους.

Στο Burlington

Η πρωτεύουσα του Βερμόντ, αν βέβαια μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει έτσι μια πόλη 40.000 κατοίκων -προάστιο ας πούμε της Ν. Υόρκης ή αλλού-, εμπορικό κέντρο της πολιτείας με τη μεγαλύτερη ποικιλία δραστηριοτήτων που μπορεί κανείς να φανταστεί.

Εδώ καταλήγουν αυτοκινητόδρομοι, τρένα και κατά τη διάρκεια άνοιξης – καλοκαιριού, τα φέρι μπόουτ που έρχονται φορτωμένα από τη Νέα Υόρκη. Το αεροδρόμιο επίσης είναι από τα κεντρικότερα της Νέας Αγγλίας. Είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς, σημείο εκκίνησης για πολλούς κοντινούς και μακρινούς προορισμούς.

Βέβαια, ο καλύτερος τρόπος για να ταξιδέψεις από εδώ είναι το αυτοκίνητο, γιατί οι πόλεις και διάφορες άλλες περιοχές είναι κοντά η μία στην άλλη, σε απόσταση όχι μεγαλύτερη από 50 ή 60 χιλιόμετρα. Η καταλληλότερη περίοδος είναι το καλοκαίρι, αφού η άνοιξη διαρκεί μόνο λίγες εβδομάδες.

Το Burlington είναι μια πολύ ζωντανή πόλη, 12 μήνες το χρόνο, όχι μόνο λόγω της εύκολης πρόσβασης σε πολύ κόσμο, αλλά και λόγω της ύπαρξης του Πανεπιστημίου του Βερμόντ, του περίφημου UVM, ενός από τα καλύτερα της Νέας Αγγλίας, το οποίο ιδρύθηκε το 1791, την ίδια ακριβώς χρονιά που το Βερμόντ ανακηρύχθηκε 13η πολιτεία των ΗΠΑ, του οποίου ο φοιτητικός πληθυσμός είναι ο μισός -20.000 περίπου- του συνόλου των κατοίκων στην πόλη.

Εύκολη να την ανακαλύψει κανείς περπατώντας, στο μεγαλύτερο τμήμα της, η πόλη του Ethan Allen, μεγάλης μορφής του τόπου και δημιουργού του σώματος εθνικής φρουράς από εθελοντές κατοίκους στον αγώνα της ανεξαρτησίας, είναι πολύ πλούσια σε αξιοθέατα.

Τα κυριότερα είναι:

• Το ιστορικό κέντρο, με τα 200 εξαιρετικά παραδοσιακά κτίρια γεωργιανού κυρίως τύπου.
• Το πολύβουο εμπορικό κέντρο, με τα πανέμορφα γραφικά καταστήματα, εστιατόρια, καφέ, παμπ κ.λπ.
• Τις εγκαταστάσεις στον καταπράσινο λόφο του πανεπιστημίου, με το σπουδαίο μουσείο Robert and Hull Fleming, χτισμένο το 1931, με συλλογές τέχνης που περιλαμβάνουν 19.000 αντικείμενα, από την εποχή της Μεσοποταμίας ώς τις μέρες μας.
• Το Battery Park, σημείο όπου έγιναν μάχες μεταξύ Γάλλων και Αγγλων για τον έλεγχο της περιοχής, όπως και η ονομασία του αφήνει να εννοηθεί: τα κανόνια, εγκατεστημένα εκεί, σημάδευαν τα αγγλικά πλοία που έρχονταν από τον Καναδά και έφευγαν για λιμάνια της Νέας Αγγλίας.
• Το Ναυτικό Μουσείο, στις όχθες της λίμνης, έχει πολλά να πει.
• Το Επιστημονικό Κέντρο της λίμνης, για εκείνους που θέλουν να καταλάβουν την ιστορία της και τη γεωφυσική της προέλευση, που χάνεται στη μακρινή περίοδο των παγετώνων.
• Τα παιδιά θα χαρούν ιδιαίτερα σε ορισμένα μουσεία. Στο Green Mountain Audubon Nature Center τα παιδιά θα δουν το φυσικό περιβάλλον των άγριων βουνών που ζουν εδώ στα βουνά. Ενώ στο Birds Vermont Museum, ανάμεσα σε 350 αντίγραφα, θα βρουν εξαιρετικές ξυλοκατασκευές αντίστοιχων εκθεμάτων του μουσείου.
• Το Εργοστάσιο Teddy Bear, με το διακριτικό σύμβολο της βρεφικής ηλικίας, το χαριτωμένο αρκουδάκι, όπως και το Ben and Jerry Ice Cream, το παγοποιείο που ίδρυσαν οι αδελφοί Ben και Jerry το 1977, επισκέψιμο και με πολλά δώρα γι’ αυτά, θα τα ενθουσιάσει, όπως και το εργοστάσιο Σοκολατοποιίας της Λίμνης Champlain.
• Εντεκα χιλιόμετρα από τη λίμνη βρίσκεται το Shelburne, από τα σημαντικότερα μουσεία που θα δει κανείς στο Βερμόντ, αλλά και σε ολόκληρη τη Νέα Αγγλία. Μια αναβίωση της ιστορίας του τόπου, μέσα από περίπου 50 κτίρια, μιας άλλης εποχής, σε ένα τεράστιο αγρόκτημα. Από το παλιό σχολείο του 1830, τα αμαξοστάσια του 1792, τον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό, με τα τηλεγραφικά συστήματα και χάρτες εποχής, ώς το φάρο της λίμνης Champlain και το περίφημο ατμόπλοιο «Ticonderoga» που σώθηκε από τα διαλυτήρια και μαρτυρεί το παρελθόν της λίμνης. Το περίφημο μουσείο, ένα απ’ τα καλύτερα στις ΗΠΑ, καλύπτει μια πολύ μεγάλη περίοδο της αμερικανικής ιστορίας, απ’ τους Ινδιάνους έως σήμερα με μια σπάνια συλλογή αντικειμένων εθνολογικού και άλλου χαρακτήρα (περισσότερες πληροφορίας στο http://www.shelburnemuseum.org).

Γύρω απ’ το Burlington, λίγο βορειότερα, θα συναντήσετε πανέμορφους μικρούς οικισμούς, όπως το Stowe και το Middlebury, πόλεις του 1827. Η τελευταία μάλιστα πήρε το όνομά της από παλαιότερες εποχές, όταν χρησίμευε ως σταθμός μετεπιβίβασης για διάφορες περιοχές του Vermont. Εδώ υπάρχει και το Vermont State Craft Center, περίφημο για τα ωραιότατα παλιού τύπου αντικείμενα, 250 τοπικών καλλιτεχνών, σε μια μεγάλη έκθεση που γίνεται κάθε καλοκαίρι.

Το Montpelier θυμίζει το Νότο της Γαλλίας, στο όνομα. Είναι μια υπέροχη πόλη, πολύ γραφική, 40 χιλιόμετρα από το Burlington, όπου και υπάρχει το δεύτερο μεγαλύτερο αεροδρόμιο του Vermont. Θεωρείται η μικρότερη πρωτεύουσα πολιτείας στις ΗΠΑ, ενώ η πόλη Barre, ακριβώς δίπλα, αυτοαποκαλείται πρωτεύουσα του γρανίτη στην Αμερική. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, Ιταλοί και Σκωτσέζοι δούλεψαν στην εξόρυξη του πολύτιμου αυτού πετρώματος κάνοντας πάμπλουτη την περιοχή.

Νοτιότερα και ακολουθώντας την έναρξη της οδικής αρτηρίας με τον αριθμό 7, περνάμε κατά μήκος ενός στενόμακρου τμήματος με πολλές ιστορικές πόλεις που σχετίζονται λίγο πολύ με την Αμερικανική Επανάσταση. Μικρές πολιτείες και γραφικές, σαν σκηνικό θεάτρου. Οπως το Manchester, το Arlington, το Dorset, πριν φτάσουμε στο Bennington.

Να πούμε για το Manchester ότι σχετίζεται με την οικογένεια του Αβραάμ Λίνκολν, του οποίου μέλη έζησαν εδώ, στο Hildene. Ενα ιστορικό κτίριο, όπου φυλάσσονται προσωπικά και άλλα αντικείμενα της μεγάλης αυτής μορφής της αμερικανικής ιστορίας. Και μια πολύ δημοφιλής περιοχή για τους Νεοϋορκέζους με εξαιρετικά χειμερινά θέρετρα και εγκαταστάσεις του σκι.

Στο Bennington

Το Bennington, στα σύνορα με τη Μασαχουσέτη, είναι μια ιστορική πόλη 16.000 κατοίκων, η 3η μεγαλύτερη πόλη του Βερμόντ, από τα βασικότερα κέντρα της αμερικανικής επανάστασης, με πλήθος αξιοθέατα σε μια πόλη-μουσείο.

Μην παραλείψετε να την περιηγηθείτε, φθάνοντας στο λόφο όπου βρίσκεται ο περίφημος οβελίσκος, μνημείο των πεσόντων στις μάχες του 1777, καθώς και το εκπληκτικό ιστορικό μουσείο.

Αυτό είναι με λίγα λόγια το Βερμόντ: μια όαση ζωής και παράδοσης, μια νησίδα στο αέναο αμερικανικό γίγνεσθαι.

Post Navigation